Η CSRD είναι οδηγία, όχι κανονισμός. Αυτή η διάκριση καθορίζει γιατί μια επιχείρηση στη Δανία δεν έχει αυτόματα τις ίδιες υποχρεώσεις με μια συγκρίσιμη επιχείρηση στη Γερμανία ή τη Γαλλία. Μια οδηγία θέτει έναν στόχο και ένα ελάχιστο επίπεδο· η μεταφορά στο εθνικό δίκαιο αφήνει περιθώριο για δικές επιλογές. Η Δανία χρησιμοποίησε αυτό το περιθώριο, μεταξύ άλλων συνδέοντάς το με την υφιστάμενη δανική πρακτική αναφοράς που υπήρχε ήδη πριν από την CSRD. Όποιος διαβάζει μόνο το ευρωπαϊκό κείμενο, δεν βλέπει έτσι την πλήρη εικόνα του τι απαιτείται στη δανική πράξη.
Η Δανία διέθετε, πριν τεθεί σε ισχύ η CSRD, ήδη μια εθνική παράδοση μη χρηματοοικονομικής αναφοράς για μεγαλύτερες επιχειρήσεις. Κατά τη μεταφορά της οδηγίας, αυτή η υπάρχουσα δομή δεν αντικαταστάθηκε απλά, αλλά συνυφάνθηκε εν μέρει με τις νέες ευρωπαϊκές απαιτήσεις. Αυτό μπορεί να έχει επιπτώσεις σε ποιον φέρει την υποχρέωση αναφοράς, στον τρόπο με τον οποίο έχουν οργανωθεί η εποπτεία και η επιβολή, και στον ρόλο που διαδραματίζουν η δανική εποπτική αρχή και ο δανικός επαγγελματικός κλάδος ελεγκτών κατά την αξιολόγηση της αναφοράς. Επίσης, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται στη Δανία ένας όμιλος ή μια μητρική εταιρεία σε σχέση με θυγατρικές αλλού, μπορεί να αποκλίνει από αυτό που η οδηγία περιγράφει ως αφετηρία.
Αυτό το μοτίβο δεν είναι μοναδικό για τη Δανία. Και στην Ιρλανδία ισχύουν δικές εθνικές αποκλίσεις στην ευρωπαϊκή γραμμή της CSRD, όπως και στην Αυστρία και την Τσεχία. Η κατεύθυνση της απόκλισης διαφέρει ανά χώρα, αλλά ο μηχανισμός είναι πάντα ο ίδιος: μια οδηγία που αφήνει περιθώριο, και έναν εθνικό νομοθέτη που καλύπτει αυτό το περιθώριο με βάση τη δική του νομική παράδοση και εποπτική δομή.
Για ένα διοικητικό συμβούλιο, έναν CFO ή έναν General Counsel που είναι υπεύθυνος για μια οντότητα με δραστηριότητες στη Δανία, αυτό σημαίνει ότι το ερώτημα «τι λέει η CSRD» δεν αρκεί. Το επόμενο ερώτημα είναι: τι έχει κάνει από αυτό ο δανικός νομοθέτης, και ποια αρχή το ελέγχει στην πράξη. Αυτό αφορά τρία πράγματα που ξεπερνούν το κείμενο της οδηγίας.
Πρώτον, το πεδίο εφαρμογής: ποιες δανικές οντότητες εντός ενός ομίλου υπόκεινται στην υποχρέωση αναφοράς, μπορεί να εξαρτάται από το πώς ο δανικός νόμος χειρίζεται τις απαλλαγές για θυγατρικές όταν ήδη γίνεται αναφορά σε επίπεδο ομίλου. Δεύτερον, η εποπτεία: ποιος στη Δανία αξιολογεί την αναφορά και με βάση ποια κριτήρια, είναι εθνική επιλογή, όχι ευρωπαϊκό πρότυπο. Τρίτον, η σύνδεση με υφιστάμενες υποχρεώσεις: όπου η Δανία απαιτούσε ήδη κάτι που επικαλύπτεται με την CSRD, ο εθνικός νόμος μπορεί να επιλέξει να αφήσει το παλαιότερο πλαίσιο να συνεχίσει να υπάρχει παράλληλα, ή συνυφασμένο, με το νέο.
Για καθένα από αυτά τα τρία σημεία ισχύει ότι το ακριβές περιεχόμενο, τα κατώφλια και οι προθεσμίες έχουν καθοριστεί στη δανική νομοθεσία εφαρμογής αυτή καθαυτή, και στις κατευθυντήριες γραμμές της δανικής εποπτικής αρχής. Αυτό το κείμενο μεταβάλλεται, και διαφέρει σε επίπεδο λεπτομέρειας από όσα μπορούν να περιγραφούν εδώ με γενικούς όρους. Όποιος πρέπει να γνωρίζει εάν μια συγκεκριμένη δανική οντότητα υπόκειται στην υποχρέωση αναφοράς, και με ποιο κατώφλι ή προθεσμία, κάνει καλά να συμβουλευτεί τις επίκαιρες δανικές πηγές αντί να βασιστεί σε μια σύνοψη.
Η Δανία αποτελεί με αυτόν τον τρόπο ένα παράδειγμα ενός ευρύτερου φαινομένου: οι εθνικές αποκλίσεις υποτιμώνται συστηματικά, επειδή η προσοχή παραμένει συχνά στο ευρωπαϊκό κείμενο της οδηγίας. Η ίδια υποτίμηση εμφανίζεται και σε μεγαλύτερες οικονομίες. Έτσι, η Γερμανία αποκλίνει σε ορισμένα σημεία από την ευρωπαϊκή γραμμή λόγω της δικής της ενσωμάτωσης στο Handelsgesetzbuch, και η Γαλλία αποκλίνει λόγω του ρόλου που είχε ήδη ο commissaire aux comptes πριν από την CSRD. Επίσης η Πορτογαλία δείχνει ότι η εθνική μεταφορά αποκτά το δικό της πρόσωπο. Όποιος δραστηριοποιείται σε πολλά κράτη μέλη, δεν αντιμετωπίζει λοιπόν ένα ενιαίο σύνολο κανόνων, αλλά ένα ευρωπαϊκό πλαίσιο που παίρνει διαφορετική μορφή ανά χώρα.
Το Compliance Check έχει σχεδιαστεί για να κάνει ορατή αυτή τη διαφορά χωρίς να την περιορίζει σε έναν μόνο αριθμό ή μία μόνο ημερομηνία. Για κάθε υποχρέωση καταγράφεται ποιος εντός του οργανισμού είναι υπεύθυνος, ποιο αποδεικτικό στοιχείο δείχνει ότι έχει τηρηθεί η υποχρέωση, και ποιο control έχει οργανωθεί για αυτό. Αυτό δεν αντικαθιστά τη δανική νομοθεσία, αλλά αποτελεί το επίπεδο πάνω από αυτή: τη δομή με την οποία ένα διοικητικό συμβούλιο μπορεί να δείξει ότι γνωρίζει τι το αφορά, και ότι έχει οργανωθεί ανάλογα.
Το εργαλείο που υποστηρίζει το Compliance Check βρίσκεται υπό κατασκευή. Όποιος θέλει να χαρτογραφήσει ήδη τώρα τις εθνικές αποκλίσεις για τη Δανία, ή για άλλη χώρα, μπορεί να εγγραφεί στη λίστα αναμονής και θα ενημερωθεί όταν το εργαλείο γίνει διαθέσιμο.
Το ερώτημα ποια υποχρέωση προέρχεται από πού, συνδέεται στενά με ένα άλλο ερώτημα: πόσο από την εργασία που συνοδεύει αυτό μπορεί να αυτοματοποιηθεί. Η werkscan της FTE TO AI υπολογίζει ανά εργασία ποιο μέρος της δουλειάς μπορεί να αναληφθεί από AI, και δίνει έτσι μια εικόνα της εργασίας που κρύβεται πίσω από τη συμμόρφωση, ανεξάρτητα από το ερώτημα ποιος νόμος ακριβώς επιβάλλει αυτή την εργασία.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.