Kennisbank

Η Γαλλία και η ευρωπαϊκή γραμμή: το ίδιο πλαίσιο, διαφορετική έκβαση

Μια ευρωπαϊκή οδηγία δεν είναι νόμος που λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο σε κάθε χώρα. Μεταφέρεται στο εθνικό δίκαιο, και κατά τη μεταφορά αυτή ένα κράτος μέλος κάνει επιλογές: σχετικά με το ποιος ακριβώς εμπίπτει σε αυτήν, ποιος ασκεί εποπτεία, και ποιες συνέπειες ισχύουν όταν κάτι λείπει. Η Γαλλία είναι γνωστή ως χώρα που επεξεργάζεται διεξοδικά την ευρωπαϊκή νομοθεσία εντός της δικής της νομικής παράδοσης, με μακρά ιστορία υποχρεώσεων μη χρηματοοικονομικής αναφοράς που υπήρχαν ήδη πριν από τους τρέχοντες ευρωπαϊκούς κανόνες. Αυτό κάνει τη γαλλική υλοποίηση καλό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο προκύπτουν εθνικές αποκλίσεις: όχι μέσω απόκλισης για την απόκλιση καθαυτή, αλλά μέσω ενσωμάτωσης σε ένα σύστημα που ήδη υπήρχε.

Ο μηχανισμός: μεταφορά σε ένα υπάρχον πλαίσιο

Η Γαλλία διέθετε ήδη εδώ και καιρό υποχρεώσεις σχετικά με την αναφορά κοινωνικών και περιβαλλοντικών πληροφοριών, καθορισμένες στο εμπορικό δίκαιο. Όταν ήρθε η ευρωπαϊκή γραμμή, έπρεπε να ενσωματωθεί σε αυτό το υπάρχον σύστημα, και όχι να τοποθετηθεί δίπλα σε ένα κενό πεδίο. Αυτό έχει συνέπειες για το πόσο ευρύ ή στενό καταλήγει να είναι το εθνικό πεδίο εφαρμογής, και για το ποιες μορφές επιχειρήσεων λαμβάνουν ειδική προσοχή. Ένα κράτος μέλος με δική του παράδοση σε αυτόν τον τομέα συχνά μεταφράζει ένα ευρωπαϊκό κατώφλι μέσα από τον φακό όσων ήδη ίσχυαν, και αυτό μπορεί εκ των πραγμάτων να οδηγήσει σε διαφορετική οριοθέτηση από αυτή που το κείμενο της οδηγίας υποδηλώνει με την πρώτη ματιά.

Επιπλέον, κάθε κράτος μέλος καθορίζει το ίδιο ποια εποπτική αρχή είναι υπεύθυνη και πώς ενεργεί αυτή η αρχή. Στη Γαλλία, ο ρόλος των ανεξάρτητων τρίτων μερών που πρέπει να ελέγχουν την αναφορά διαδραματίζει εδώ και καιρό ρόλο στο υπάρχον σύστημα. Το πώς αυτός ο ρόλος σχετίζεται με τις νέες ευρωπαϊκές απαιτήσεις διασφάλισης (assurance), και ποια αρχή εποπτεύει αυτό, είναι ένα ζήτημα που απαντάται διαφορετικά ανά χώρα. Αυτό είναι ένα δεύτερο επίπεδο στο οποίο η εθνική υλοποίηση ενός ευρωπαϊκού κανόνα αποκλίνει: όχι μόνο ποιος πρέπει να αναφέρει, αλλά ποιος ελέγχει ότι αυτό γίνεται σωστά.

Γιατί «το ίδιο άρθρο» σημαίνει τελικά κάτι διαφορετικό

Το πεδίο εφαρμογής μιας ευρωπαϊκής υποχρέωσης εξαρτάται από κριτήρια που εξειδικεύονται από το κράτος μέλος, και από τον τρόπο με τον οποίο οι υπάρχοντες εθνικοί ορισμοί σχετίζονται με αυτά. Μια επιχείρηση που, με βάση τα ευρωπαϊκά κριτήρια, οριακά εμπίπτει ή δεν εμπίπτει σε μια υποχρέωση, μπορεί στη γαλλική υλοποίηση να κατηγοριοποιηθεί διαφορετικά, ανάλογα με τη διατύπωση των εθνικών κατωφλίων και ορισμών. Αυτό δεν είναι ζήτημα διαφορετικής οδηγίας· είναι ζήτημα διαφορετικής μετάφρασης της ίδιας οδηγίας.

Επίσης οι συνέπειες της μη συμμόρφωσης αποτελούν εθνική επιλογή. Μια ευρωπαϊκή οδηγία επιβάλλει την ύπαρξη κυρώσεων, αλλά όχι ποιες. Η Γαλλία διαθέτει δικό της σύστημα επιβολής στο πλαίσιο του εταιρικού δικαίου, με δικές της διαδικασίες και δικά της όργανα που διαδραματίζουν ρόλο σε αυτό. Όποιος υποθέτει ότι η κύρωση για την απουσία αναφοράς έχει τον ίδιο χαρακτήρα σε όλη την Ευρώπη, παραβλέπει το γεγονός ότι αυτό είναι ακριβώς το στοιχείο στο οποίο τα κράτη μέλη έχουν λάβει τη μεγαλύτερη ελευθερία.

Τι σημαίνει αυτό για μια διοίκηση με γαλλική θυγατρική ή έδρα

Για έναν οργανισμό με δραστηριότητες στη Γαλλία, αυτό δημιουργεί ένα συγκεκριμένο ερώτημα: ποια αρχή είναι αρμόδια για τη θυγατρική ή την έδρα εκεί, ποιος φορέας διασφάλισης (assurance) μπορεί να ενεργήσει, και πώς σχετίζεται η γαλλική ιστορία μη χρηματοοικονομικής αναφοράς με τη νέα ευρωπαϊκή συστηματική προσέγγιση. Αυτά δεν είναι ερωτήματα που μπορούν να απαντηθούν με μια γενική ευρωπαϊκή σύνοψη. Απαιτούν μια ματιά στο τρέχον γαλλικό κείμενο και στον τρόπο με τον οποίο η αρμόδια αρχή το εξειδικεύει, διότι αυτό είναι ακριβώς το επίπεδο στο οποίο εκτυλίσσεται η εθνική απόκλιση αυτής της σελίδας.

Αυτό το ζήτημα δεν είναι μοναδικό για τη Γαλλία. Η ίδια μεταφραστική διαδικασία εκτυλίσσεται σε κάθε χώρα με δική της νομική παράδοση στον τομέα της μη χρηματοοικονομικής πληροφόρησης ή του εταιρικού δικαίου. Έτσι, ένας αναγνώστης μπορεί να διαπιστώσει πώς η βελγική υλοποίηση της εποπτείας και του πεδίου εφαρμογής σχετίζεται με την ευρωπαϊκή γραμμή, πώς η Ισπανία έχει ενσωματώσει τα ευρωπαϊκά κατώφλια στο εθνικό εταιρικό της δίκαιο, ή πώς η Ιταλία έχει διαμορφώσει τη σύνδεση μεταξύ των υπαρχόντων υποχρεώσεων αναφοράς και των νέων ευρωπαϊκών κανόνων. Για οργανισμούς με εγκαταστάσεις σε πολλές χώρες, αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο μια μονοσήμαντη, ευρωπαϊκή θεώρηση της υποχρέωσης δεν επαρκεί: κάθε χώρα προσθέτει το δικό της επίπεδο.

Από τη γνώση στην απόδειξη

Το να γνωρίζει κανείς ότι η Γαλλία αποκλίνει από την ευρωπαϊκή γραμμή είναι ένα πρώτο βήμα. Το επόμενο βήμα είναι να διαπιστωθεί τι σημαίνει αυτό συγκεκριμένα για τον ίδιο τον οργανισμό: ποια υποχρέωση ακριβώς ισχύει, ποιος είναι υπεύθυνος για αυτήν, ποιο αποδεικτικό στοιχείο απαιτείται και ποιος έλεγχος (control) αποδεικνύει ότι η διαδικασία τελεί υπό έλεγχο. Αυτό είναι το στοιχείο στο οποίο επικεντρώνεται αυτός ο ιστότοπος, και για το οποίο ο Compliance Check προσφέρει μια δομή: ανά υποχρέωση έναν υπεύθυνο, ένα αποδεικτικό στοιχείο και έναν έλεγχο, ώστε μια διοίκηση, ένας CFO, ένας general counsel ή ένας εσωτερικός ελεγκτής να μπορεί να αποδείξει ότι ο οργανισμός τελεί υπό έλεγχο, ακόμη και όταν εθνικές αποκλίσεις όπως αυτή περιπλέκουν το αποτέλεσμα.

Το εργαλείο που το κάνει αυτό συγκεκριμένο για την εκάστοτε κατάσταση βρίσκεται υπό κατασκευή. Όποιος θέλει να το χρησιμοποιήσει ήδη τώρα, μπορεί να εγγραφεί στη λίστα αναμονής.

Ένα ερώτημα που συχνά ακολουθεί τη διερεύνηση των υποχρεώσεων είναι πόσο από τη σχετική εργασία πρέπει πράγματι να γίνει από ανθρώπους. Η [σάρωση εργασιών του FTE TO AI](/) υπολογίζει ανά εργασία ποιο μέρος αυτής μπορεί να αναληφθεί από την AI, από τη σύνταξη αναφορών έως την τήρηση αποδεικτικών στοιχείων ανά χώρα.