Ο κλάδος ΤΠΕ σπάνια σκέφτεται πρώτα τον εαυτό του όταν πρόκειται για κανόνες βιωσιμότητας. Το λογισμικό, η φιλοξενία, οι υπηρεσίες cloud και η παροχή υπηρεσιών ΙΤ δίνουν την αίσθηση ενός κλάδου χωρίς καπνοδόχο. Αυτή η εικόνα είναι παραπλανητική. Η υπολογιστική ισχύς πίσω από τα δεδομένα, η αλυσίδα εξοπλισμού και η εξάρτηση από ενέργεια και σπάνιες πρώτες ύλες κάνουν τις εταιρείες ΤΠΕ να εμπίπτουν σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα: ως καταναλωτές ενέργειας, ως αγοραστές σε μια μακρά και συχνά μη διαφανή αλυσίδα εφοδιασμού, και ολοένα και περισσότερο ως προμηθευτές σε άλλους κλάδους που οι ίδιοι πρέπει να συμμορφωθούν με αυστηρότερους κανόνες. Όποιος εργάζεται για έναν μεγάλο πελάτη στον χρηματοπιστωτικό τομέα ή στον κατασκευαστικό κλάδο, λαμβάνει το αίτημα για δεδομένα βιωσιμότητας μέσω αυτού του πελάτη, ακόμη και χωρίς η ίδια η επιχείρηση να εμπίπτει άμεσα σε αυτό.
Το ερώτημα "ποιοι κανόνες ESG διέπουν τον κλάδο ΤΠΕ" δεν έχει σταθερή απάντηση, διότι κανένας κανόνας δεν έχει γραφτεί ειδικά για την ΤΠΕ. Οι υποχρεώσεις που ισχύουν προκύπτουν από έναν συνδυασμό παραγόντων: το μέγεθος της επιχείρησης, εάν υπάρχει εισαγωγή στο χρηματιστήριο, τον βαθμό στον οποίο εργάζεται με προσωπικά δεδομένα ή κρίσιμη υποδομή, και τη θέση στην αλυσίδα πελατών που οι ίδιοι έχουν υποχρεώσεις αναφοράς. Μια εταιρεία λογισμικού με λίγους υπαλλήλους εμπίπτει σε διαφορετικό καθεστώς από έναν πάροχο υπηρεσιών cloud που παρέχει κρίσιμες υπηρεσίες στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Είναι η ίδια ασάφεια που επανέρχεται στο ερώτημα ποιοι κανόνες ESG ισχύουν για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες: το όνομα του κλάδου δεν καθορίζει το καθεστώς, τα χαρακτηριστικά της επιχείρησης το καθορίζουν.
Η ευρωπαϊκή νομοθεσία αποτελεί τη βάση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τα κράτη μέλη μετατρέπουν αυτή τη νομοθεσία σε εθνικό δίκαιο διαφέρει. Οι ορισμοί μεγέθους, το πεδίο εφαρμογής των υποχρεώσεων αναφοράς και οι προθεσμίες εντός των οποίων πρέπει να τηρούνται οι υποχρεώσεις, ορίζονται διαφορετικά ανά χώρα. Για μια εταιρεία ΤΠΕ που δραστηριοποιείται σε πολλές χώρες, ή που μέσω μιας μητρικής εταιρείας σε άλλη χώρα εμπίπτει σε αναφορά ομίλου, αυτό σημαίνει ότι ο ίδιος ο ευρωπαϊκός κανόνας δεν αρκεί ως απάντηση. Η εθνική εφαρμογή πρέπει πάντα να εξετάζεται παράλληλα. Η ίδια εθνική προσαρμογή παίζει ρόλο στις υποχρεώσεις ESG στον ενεργειακό τομέα και στους κανόνες που ισχύουν για τον κλάδο ακινήτων: κάθε φορά, το ευρωπαϊκό κείμενο είναι το σημείο εκκίνησης, ποτέ το τελικό σημείο.
Θέματα που επανέρχονται συχνά είναι η κατανάλωση ενέργειας των κέντρων δεδομένων και υπολογιστικών κέντρων, η προέλευση και η διάρκεια ζωής του υλικού εξοπλισμού, οι συνθήκες εργασίας στην αλυσίδα εφοδιασμού εξοπλισμού, και το ερώτημα εάν πρέπει να παρέχονται δεδομένα βιωσιμότητας σε πελάτες που οι ίδιοι έχουν υποχρέωση αναφοράς. Το αν μια συγκεκριμένη υποχρέωση εφαρμόζεται εξαρτάται από το ακριβές μέγεθος της επιχείρησης, τον κλάδο στον οποίο παρέχονται υπηρεσίες και τη χώρα εγκατάστασης. Το επικαιροποιημένο κείμενο της σχετικής νομοθεσίας, με τα αντίστοιχα όρια και προθεσμίες, βρίσκεται στον νομοθέτη ή στην εποπτική αρχή που είναι υπεύθυνη για αυτό· αυτό το κείμενο μεταβάλλεται, και μια σελίδα προορισμού δεν είναι το σημείο για να παγιωθούν όρια που μπορούν να αλλάξουν αύριο.
Για τις εταιρείες ΤΠΕ, η θέση στην αλυσίδα εφοδιασμού είναι συχνά πιο καθοριστική από το ίδιο το μέγεθος. Ένας προμηθευτής λύσεων λογισμικού στον κατασκευαστικό κλάδο λαμβάνει ερωτήματα σχετικά με τη χρήση υλικών και τις εκπομπές που αρχικά ανήκουν στις υποχρεώσεις του κατασκευαστικού κλάδου. Ο ίδιος μηχανισμός ισχύει και προς ενεργειακές εταιρείες, φορείς ακινήτων και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Όποιος δεν γνωρίζει ποιες πληροφορίες χρειάζεται ένας πελάτης για να συμμορφωθεί με τις δικές του υποχρεώσεις, συχνά το αντιμετωπίζει σε πολύ αργό στάδιο. Αυτό είναι ένα από τα μοτίβα που περιγράφονται στις τρόπους με τους οποίους οι επιχειρήσεις αιφνιδιάζονται από τη νομοθεσία: όχι ο δικός τους κλάδος, αλλά ο κλάδος του πελάτη καθορίζει μερικές φορές τι ζητείται.
Το να γνωρίζει κανείς υπό ποιους κανόνες εμπίπτει μια επιχείρηση είναι ένα πρώτο βήμα. Το επόμενο ερώτημα είναι εάν μια διοίκηση μπορεί να αποδείξει ότι γνωρίζει αυτές τις υποχρεώσεις, τις έχει αναθέσει σε έναν ιδιοκτήτη και τις έχει τεκμηριώσει με αποδεικτικά στοιχεία. Αυτή η διάκριση μεταξύ γνώσης και δυνατότητας τεκμηρίωσης βρίσκεται στο επίκεντρο της περιγραφής του πώς μια διοίκηση αποδεικνύει ότι έχει τον έλεγχο: μια λίστα υποχρεώσεων χωρίς ιδιοκτήτη και χωρίς αποδεικτικά στοιχεία προσφέρει στην πράξη ελάχιστη στήριξη σε έλεγχο ή επιθεώρηση.
Ο Compliance Check που αναπτύσσεται για το csrdcompliance.net συγκεντρώνει αυτές τις υποχρεώσεις σε μια επισκόπηση ανά επιχείρηση: ποιος κανόνας εφαρμόζεται, ποιος εντός του οργανισμού είναι υπεύθυνος για αυτό, ποιο αποδεικτικό στοιχείο είναι απαραίτητο και ποια δικλείδα ελέγχου αντιστοιχεί σε αυτό. Το εργαλείο βρίσκεται ακόμη υπό ανάπτυξη. Όποιος θέλει να το χρησιμοποιήσει μόλις γίνει διαθέσιμο, μπορεί να εγγραφεί στη λίστα αναμονής.
Μόλις γίνει σαφές ποιες υποχρεώσεις ισχύουν και ποιος είναι υπεύθυνος για αυτές, προκύπτει φυσικά το ερώτημα πόσο χρόνο απαιτεί η εκτέλεσή τους και ποιο μέρος αυτού μπορεί να αυτοματοποιηθεί. Η συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων, η τήρηση φακέλων και η επανάληψη ελέγχων είναι εργασίες που μπορούν εύκολα να αναλυθούν σε επιμέρους στοιχεία. Η werkscan της FTE TO AI υπολογίζει ανά εργασία ποιο μέρος αυτής της δουλειάς μπορεί να αναληφθεί από AI, έτσι ώστε μια διοίκηση να γνωρίζει όχι μόνο τι πρέπει να γίνει, αλλά να αποκτά και μια ρεαλιστική εικόνα για το τι από αυτό θα συνεχίσει να απαιτεί διαρκώς χρόνο και τι όχι.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.