Sektor agrarny jest skonstruowany inaczej niż większość sektorów, dla których pisano przepisy ESG. Podczas gdy wiele przepisów wychodzi z założenia przedsiębiorstwa z biurem, linią produkcyjną i łańcuchem dostawców, rolnictwo składa się z wielości przedsiębiorstw o bardzo różnej wielkości, powiązanych z grą ziemi, wody, zwierząt i sezonów. Gospodarstwo rolne uprawiające zboża, intensywna hodowla zwierząt i spółdzielnia łącząca setki członków nie podlegają automatycznie tym samym przepisom. To, co dla jednego jest indywidualnym obowiązkiem, dla drugiego wchodzi przez łańcuch: jako wymóg odbiorcy, banku lub spółdzielni, która sama podlega obowiązkowi raportowania.
Do tego dochodzi fakt, że rolnictwo jest z definicji zorganizowane transgranicznie. Ziemia, woda i klimat powodują, że przepisy środowiskowe są tu często bardziej rygorystyczne lub bardziej szczegółowe niż w innych sektorach, oraz że krajowa implementacja europejskich ram ma tu dodatkowe znaczenie. Przepis dotyczący gnojowicy, dyrektywa wodna lub norma użytkowania gleby mogą być ustalone na poziomie europejskim, ale precyzyjne wartości graniczne i sposób wykonania różnią się w zależności od kraju, a czasem regionu. Kto patrzy tylko na tekst europejski, nie widzi części, która naprawdę ma znaczenie.
Dla przedsiębiorstwa agrarnego zazwyczaj przenikają się trzy rodzaje obowiązków. Pierwsza warstwa to przepisy środowiskowe i klimatyczne, które dotyczą działalności bezpośrednio: emisje, użycie wody, gleba, bioróżnorodność. Druga warstwa to odpowiedzialność łańcuchowa: obowiązki raportowania, które nie powstają w samym przedsiębiorstwie agrarnym, ale u odbiorcy, przetwórcy lub sprzedawcy detalicznego, który dalej w łańcuchu podlega przepisom o due diligence lub raportowaniu i przekazuje te wymogi z powrotem. Trzecia warstwa jest specyficzna dla przedsiębiorstwa: w zależności od formy prawnej, wielkości i struktury finansowania przedsiębiorstwo może samo bezpośrednio podlegać obowiązkowi raportowania.
Która warstwa waży najbardziej, różni się w zależności od przedsiębiorstwa. Mały samodzielny plantator odczuwa ESG głównie jako coś, co przychodzi przez odbiorcę. Duża spółdzielnia lub przedsiębiorstwo przetwórcze o znacznym obrocie może samo podlegać obowiązkowi raportowania i musi wtedy dodatkowo udokumentować, jak radzi sobie z licznymi przyłączonymi członkami w swoim własnym łańcuchu. To sprawia, że pytanie „jakim przepisom podlega rolnictwo” nie da się ująć w jedną odpowiedź, ale można je ujęć w precyzyjną strukturę: kto jest zobowiązany, dlaczego i na podstawie jakiego kryterium.
Czerwoną nicią przez agrarne obowiązki ESG jest to, że krajowe uzupełnienie przepisów często waży ciężej niż europejska podstawa. Europejska dyrektywa ustala ramy, ale sposób, w jaki państwo członkowskie tłumaczy je na normy dotyczące gnojowicy, gospodarki wodnej czy przepisów azotowych, decyduje w praktyce o tym, co przedsiębiorstwo faktycznie musi zrobić i udokumentować. Przedsiębiorstwa działające międzynarodowo lub dostarczające produkty w wielu krajach ryzykują, że wychodzą z założenia jednego przepisu, podczas gdy faktycznie w każdym kraju obowiązuje inna norma. To samo niedoszacowanie krajowej implementacji nie występuje wyłącznie w rolnictwie. Jak to wypada w innych sektorach, opisano w przeglądzie obowiązków ESG w sektorze energetycznym, gdzie pozwolenia i cele klimatyczne również silnie różnią się w zależności od kraju, oraz w przeglądzie obowiązków ESG w sektorze nieruchomości, gdzie normy budowlane i energetyczne są w podobny sposób implementowane na poziomie krajowym.
Warto również zwrócić uwagę na warstwę łańcuchową. Przedsiębiorstwo agrarne, które dostarcza instytucji finansowej, na przykład poprzez udzielanie kredytu lub relacje inwestycyjne, może stać się częścią raportowania tej instytucji. To, co dokładnie jest wtedy wymagane, wiąże się z przepisami obowiązującymi dla obowiązków ESG w usługach finansowych. Kto sądzi, że ESG jest sprawą tylko dużych graczy w łańcuchu, nie docenia, jak szybko obowiązek poprzez umowę lub warunek finansowania trafia do mniejszego przedsiębiorstwa. Ten mechanizm, i to, dlaczego tak często jest odbierany jako niespodzianka, opisano w dlaczego przedsiębiorstwa są zaskakiwane przez przepisy.
Znajomość przepisów, którym podlega przedsiębiorstwo, jest punktem wyjścia, a nie punktem końcowym. Kolejne pytanie brzmi: kto w organizacji jest odpowiedzialny za jaki obowiązek, jaki dowód do tego przynależy i jaka kontrola potwierdza, że dowód jest prawidłowy i pozostaje aktualny. Dla zarządu lub CFO, który musi to móc wykazać, to przełożenie jest często trudniejsze niż samo odszukanie przepisu. Jak zbudowana jest ta udowadnialność, opisano w jak zarząd wykazuje, że ma kontrolę nad sytuacją.
Compliance Check łączy te warstwy w przegląd dla każdego obowiązku: kto jest właścicielem, jaki dowód jest potrzebny i jaka kontrola do tego przynależy. Dla przedsiębiorstwa agrarnego oznacza to strukturę, która uwzględnia przepisy środowiskowe, obowiązki łańcuchowe i krajową implementację, która różni się w zależności od kraju, zamiast listy wychodzącej z jednego jednolitego przepisu europejskiego. Narzędzie jest jeszcze w budowie. Kto chce z niego skorzystać, gdy będzie dostępne, może zapisać się na listę oczekujących.
Pokrewne pytanie, gdy już wiadomo, jakie obowiązki obowiązują i kto musi je udowodnić, dotyczy tego, jaka część związanej z tym pracy musi być wykonana przez sam zespół, a jaka część może zostać przejęta. Skan pracy FTE TO AI wylicza dla każdego zadania, jaką część tej pracy można przejąć za pomocą AI, dzięki czemu staje się jasne, gdzie ludzie są wciąż potrzebni, a gdzie możliwe jest wsparcie.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.