Μια ευρωπαϊκή οδηγία είναι ένα κείμενο. Μόλις αυτή η οδηγία μεταφερθεί στην εθνική νομοθεσία, προκύπτουν τόσες εκδοχές όσα είναι τα κράτη μέλη στα οποία η επιχείρηση δραστηριοποιείται. Όρια μετακινούνται, προθεσμίες μεταβάλλονται, και κάποιες φορές μια χώρα προσθέτει δικές της υποχρεώσεις που η οδηγία δεν γνωρίζει. Αυτό το αποκαλούμε εθνικό πρόσθετο. Το ερώτημα δεν είναι αν αυτά τα πρόσθετα υπάρχουν, αλλά πώς μια διοίκηση τα παρακολουθεί χωρίς να διατηρεί για κάθε χώρα μια ξεχωριστή νομική συνδρομή, ένα ξεχωριστό ενημερωτικό δελτίο και ένα ξεχωριστό σημείο επαφής.
Επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε πολλές χώρες υποτιμούν συχνά πόσες παραλλαγές του ίδιου κανόνα συνυπάρχουν. Κανείς διαβάζει το ευρωπαϊκό κείμενο, υποθέτει ότι εφαρμόζεται παντού με τον ίδιο τρόπο, και ανακαλύπτει μόνο σε έναν έλεγχο ή σε έναν διαγωνισμό ότι μια χώρα εφαρμόζει αυστηρότερο όριο ή απαιτεί επιπλέον αποδεικτικό στοιχείο. Το Γιατί οι επιχειρήσεις εκπλήσσονται από τη νομοθεσία περιγράφει ότι αυτό σπάνια οφείλεται σε απροθυμία· οφείλεται σε μια ροή πληροφορίας που είναι διαφορετικά δομημένη ανά χώρα και την οποία κανείς δεν παρακολουθεί κεντρικά.
Η συνήθης λύση είναι ένας σωρός ξεχωριστών πηγών: μια νομική συνδρομή ανά χώρα, ένα newsletter από ένα τοπικό γραφείο, ένα εσωτερικό σημείο επαφής ανά υποκατάστημα. Αυτό αποδίδει πληροφορία, αλλά όχι επισκόπηση. Κανείς δεν προσθέτει τα σήματα μεταξύ τους σε μία εικόνα του πού βρίσκεται η επιχείρηση. Αν το υποκατάστημα Γερμανία λαμβάνει μια ενημέρωση και το υποκατάστημα Ισπανία όχι, η κεντρική διοίκηση συχνά δεν το γνωρίζει μέχρι να έχει ήδη προκύψει το πρόβλημα. Η ζούγκλα μεγαλώνει, αλλά η αποδεικτικότητα δεν μεγαλώνει μαζί της.
Το πρόσθετο προκύπτει σε δύο σημεία. Πρώτον, στον ίδιο τον νόμο μεταφοράς: ένα κράτος μέλος μπορεί, εντός των πλαισίων της οδηγίας, να κάνει δικές του επιλογές σχετικά με όρια, ημερομηνίες έναρξης ή επιπλέον υποχρεώσεις αναφοράς. Δεύτερον, στην πράξη εφαρμογής: μια εποπτική αρχή ερμηνεύει ένα κείμενο με τρόπο που δεν αναγράφεται κατά λέξη στον νόμο, αλλά που ισχύει εκ των πραγμάτων. Ποια από αυτές τις δύο μορφές εφαρμόζεται, και πόσο βαρύνει, διαφέρει ανά κανόνα και ανά χώρα. Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο τα πώς καθορίζει ο κλάδος σας ποιοι κανόνες esg ισχύουν και πώς καθορίζει το μέγεθός σας ποιοι κανόνες esg ισχύουν πρέπει να εξετάζονται ξεχωριστά: ο κλάδος και το μέγεθος καθορίζουν μαζί με τη χώρα εγκατάστασης ποιο πρόσθετο ισχύει, και αυτός ο συνδυασμός δεν διαβάζεται από μία μόνο πηγή.
Μια μεθοδολογία που παρακολουθεί εθνικά πρόσθετα χωρίς ζούγκλα κάνει τρία πράγματα. Συνδέει κάθε υποχρέωση με μια πηγή αναφοράς, ώστε κανείς να μη χρειάζεται να βασίζεται στη μνήμη ενός συμβούλου. Συνδέει κάθε υποχρέωση με έναν υπεύθυνο εντός της επιχείρησης, ώστε μια αλλαγή να μην παραμένει σε μια θέση που δεν υπάρχει πλέον. Και συνδέει κάθε υποχρέωση με μια μορφή απόδειξης, ώστε μια διοίκηση να μπορεί κάποια στιγμή να δείξει τι έχει ελεγχθεί, όχι μόνο τι έχει διαβαστεί.
Αυτό που αυτή η μεθοδολογία δεν κάνει, είναι να ξαναγράφει ή να προβλέπει τον ίδιο τον νόμο. Δεν αναφέρεται κανένα όριο, προθεσμία ή αριθμός άρθρου χωρίς να έχει ελεγχθεί το επίκαιρο κείμενο, και δεν εγγυάται τίποτα σχετικά με το πώς μια εποπτική αρχή θα αξιολογήσει μια γκρίζα ζώνη. Η νομοθεσία μεταβάλλεται, και μια επισκόπηση που είναι σήμερα σωστή πρέπει αύριο να ελεγχθεί εκ νέου. Ένα σύστημα που δεν αναγνωρίζει αυτή τη διαφορά δεν είναι επισκόπηση αλλά μια στιγμιαία καταγραφή που θεωρείται λανθασμένα επίκαιρη.
Μια λίστα υποχρεώσεων ανά χώρα είναι μια καλή αρχή, αλλά όχι τελικό σημείο. Μια διοίκηση που καλείται να αποδείξει ότι έχει τον έλεγχο, χρειάζεται περισσότερο από μια επισκόπηση κανόνων· χρειάζεται μια δομή που δείχνει, ανά υποχρέωση, ποιος είναι υπεύθυνος, ποια απόδειξη υπάρχει και ποιος έλεγχος έχει διεξαχθεί σε αυτή. Το Πώς αποδεικνύει μια διοίκηση ότι έχει τον έλεγχο αναλύει τι απαιτεί ακριβώς αυτή η αποδεικτικότητα, και γιατί μια συλλογή PDF από νομικά ενημερωτικά δελτία δεν επαρκεί για αυτό, ακόμη και αν το περιεχόμενο είναι ορθό.
Το Compliance Check δημιουργήθηκε βάσει αυτής της διάκρισης. Όχι ως αντικαταστάτης νομικής συμβουλής, αλλά ως το επίπεδο που καταγράφει ποιες υποχρεώσεις ισχύουν, ποιος είναι υπεύθυνος γι' αυτές, ποια απόδειξη υπάρχει και ποιος έλεγχος υπάρχει σε αυτήν. Αυτό είναι διαφορετικό προϊόν από μια αναφορά που παραδίδεται μία φορά και μετά ξεπερνιέται· το γιατί ένα compliance check είναι κάτι διαφορετικό από μια αναφορά εξηγεί γιατί απαιτείται μια ζωντανή επισκόπηση όταν εμπλέκονται πολλές χώρες, και άρα πολλά εθνικά πρόσθετα.
Η αναβολή αυτής της επισκόπησης φαίνεται συχνά πιο οικονομική από τη δημιουργία της, μέχρι τη στιγμή που ένας έλεγχος, ένας πελάτης ή μια εποπτική αρχή ρωτά για μια υποχρέωση που κανείς δεν είχε εντοπίσει. Το Τι κοστίζει το να μην γνωρίζετε σε τι υπάγεστε περιγράφει αυτή την κατάσταση, και γιατί το κόστος της άγνοιας σπάνια είναι ορατό πριν προκύψει.
Το Compliance Check βρίσκεται υπό κατασκευή. Όποιος έχει ήδη ανάγκη μιας επισκόπησης εθνικών προσθέτων που είναι συνδεδεμένη με υπεύθυνο και μορφή απόδειξης, μπορεί να εγγραφεί στη λίστα αναμονής· αυτή τη στιγμή δεν παραδίδεται τίποτα που δεν υπάρχει ήδη.
Η παρακολούθηση εθνικών προσθέτων είναι εργασία εντάσεως εργατικού δυναμικού: έλεγχος πηγών, σύγκριση κειμένων, εντοπισμός αλλαγών και σύνδεσή τους με τον σωστό υπεύθυνο. Ένα μέρος αυτών των βημάτων είναι αρκετά ρουτινιακό ώστε να αυτοματοποιηθεί, ένα μέρος απαιτεί κρίση που δεν μπορεί να αυτοματοποιηθεί. Η werkscan της FTE TO AI υπολογίζει, ανά εργασία, ποιο μέρος αυτής της διαδικασίας μπορεί να αναλάβει η ΑΙ, και ποιο μέρος όχι.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.