Dyrektywa europejska zobowiązuje państwa członkowskie do osiągnięcia rezultatu, nie do literalnego tekstu. Każde państwo członkowskie wdraża tę dyrektywę do prawa krajowego, i w tym procesie transpozycji powstaje przestrzeń. Niemcy wykorzystują tę przestrzeń w sposób, który nie jest oczywisty, jeśli znają Państwo jedynie tekst europejski. Ustawa krajowa może inaczej wyznaczać pojęcia, inaczej formułować zakres, albo inaczej organizować egzekwowanie niż to, co zostało uzgodnione na poziomie europejskim. Dla przedsiębiorstwa działającego w Niemczech, lub posiadającego niemiecką spółkę zależną czy siedzibę, to właśnie proces transpozycji jest tym, co faktycznie ma znaczenie — nie sama dyrektywa.
Trzy mechanizmy wyjaśniają większość odchyleń, z którymi Państwo się w praktyce spotykają.
Pierwszym jest tempo transpozycji. Niemcy mają proces legislacyjny z własnymi etapami, własnymi momentami konsultacji i własną dynamiką polityczną. Dyrektywa może już obowiązywać na poziomie europejskim, podczas gdy niemiecka ustawa transponująca jest jeszcze w trakcie procedowania, została właśnie przyjęta, albo jest jeszcze zmieniana w niektórych częściach. Kto dla pewności patrzy jedynie na tekst europejski, może przeoczyć okres, w którym niemieckie przepisy faktycznie różnią się już nieco od tekstu europejskiego.
Drugim jest rola krajów federalnych (Länder) i wielopoziomowa struktura administracyjna. Niemcy są państwem federalnym, a nadzór i egzekwowanie przebiegają częściowo na poziomie federalnym, a częściowo na poziomie Länder. Może to oznaczać, że sposób kontrolowania danego obowiązku, albo instancja, która za to odpowiada, różni się w zależności od tego, gdzie w Niemczech przedsiębiorstwo ma swoją siedzibę. Nie jest to kwestia bardziej lub mniej rygorystycznych przepisów na papierze, lecz odmiennego krajobrazu administracyjnego, w którym te przepisy się osadzają.
Trzecim jest niemieckie dążenie do precyzji w tekście ustawy. Ustawodawstwo niemieckie zazwyczaj formułuje definicje i zakresy zastosowania w sposób szczegółowy, z własnym aparatem pojęciowym, który nawiązuje do istniejącego prawa niemieckiego, takiego jak prawo spółek czy Handelsgesetzbuch. Pojęcie europejskie otrzymuje w związku z tym w ustawie niemieckiej własne, bardziej precyzyjnie wyznaczone znaczenie, które nie odpowiada jeden do jednego tekstowi źródłowemu. Może to umieścić przedsiębiorstwo tuż w zakresie obowiązku albo tuż poza nim, w zależności od tego, jak ustawa niemiecka definiuje grupę, siedzibę czy pojęcie obrotu.
Istotą każdego obowiązku w zakresie zrównoważonego rozwoju jest to, że zarząd musi być w stanie wykazać, co zostało zrobione, przez kogo, i na podstawie jakich dowodów. Jeśli niemiecka transpozycja wyznacza obowiązek inaczej niż tekst europejski, zmienia to nie tylko kwestię, czy obowiązek ma zastosowanie, ale też kto w ramach organizacji jest odpowiedzialny za dowód, jaki dokument stanowi dowód, i jaka kontrola wykazuje, że proces jest pod kontrolą. Rada nadzorcza, która musi wykazać wiarygodnie, że organizacja działa w sposób kontrolowany, nie może ograniczyć się do odniesienia do dyrektywy europejskiej. Punktem, który należy wykazać, jest ustawa krajowa obowiązująca w momencie sprawozdawania, oraz sposób, w jaki własna organizacja przypisała do tego właściciela, dokument dowodowy i kontrolę.
Właśnie z tego powodu przegląd obowiązków musi być budowany dla każdego kraju od nowa, a nie po prostu kopiowany z punktu wyjścia europejskiego. Dwa przedsiębiorstwa o porównywalnej wielkości i działalności, jedno z siedzibą w Niemczech, a drugie w Holandii, mogą podlegać nieco innej kombinacji obowiązków, z nieco innym właścicielem i nieco innym dokumentem dowodowym dla każdego obowiązku.
Ten wzorzec krajowych odchyleń nie jest unikalny dla Niemiec. Kto zadaje podobne pytanie dotyczące innych państw członkowskich, zauważa ten sam mechanizm powracający w innej formie: o tym, jak przebiegła transpozycja we Francji, można przeczytać w przeglądzie gdzie Francja odchodzi od linii europejskiej, a dla mniejszego, ale prawnie równie osobliwego kraju sąsiedniego dostępny jest przegląd gdzie Belgia odchodzi od linii europejskiej. Przedsiębiorstwa z działalnością w Europie Południowej znajdą podobną analizę w gdzie Hiszpania odchodzi od linii europejskiej oraz w gdzie Włochy odchodzą od linii europejskiej. Dla Europy Środkowej i Północnej obowiązuje ta sama zasada, opracowana w gdzie Polska odchodzi od linii europejskiej i gdzie Szwecja odchodzi od linii europejskiej. Dla przedsiębiorstwa z siedzibami w wielu państwach członkowskich zsumowanie tych krajowych różnic jest już samo w sobie znacznym wyzwaniem.
Pytanie, gdzie Niemcy odchodzą od linii europejskiej, nie ma stałej odpowiedzi, ponieważ niemiecka ustawa transponująca może się zmieniać, a dokładne szczegóły zależą od formy, wielkości i struktury samego przedsiębiorstwa. Co jest jednak pewne, to zadanie: ustalenie, jakie obowiązki obowiązują w kontekście niemieckim, kto w ramach organizacji jest za to właścicielem, jaki dowód do tego przynależy, oraz jaka kontrola wykazuje, że ten proces funkcjonuje. Właśnie do tego służy Compliance Check: nie powtórzenie tekstu europejskiego, lecz przegląd dla każdego obowiązku z właścicielem, dowodem i kontrolą, tak aby zarząd mógł to przedłożyć, a nie musiał to wyjaśniać.
Ustalanie krajowych odchyleń, przypisywanie właścicieli i zbieranie dokumentów dowodowych jest w części pracą powtarzalną: przebiega według ustalonego wzorca dla każdego obowiązku, dla każdego kraju, dla każdego roku obrotowego. Czy i w jakim zakresie tę pracę można przekazać AI, to pytanie, na które należy odpowiedzieć dla każdego zadania, nie dla organizacji jako całości. Werkscan FTE TO AI wylicza to dla każdego zadania i pokazuje, jaka część pracy może zostać przekazana, a jaka część pozostaje pracą wykonywaną przez ludzi.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.