Dyrektywa z Brukseli nie jest ustawą, która działa tak samo w każdym kraju. Dyrektywa wyznacza cel i minimalne ramy; każde państwo członkowskie przekłada to następnie na własne przepisy. Ten proces przekładania nazywa się transpozycją, i właśnie tam powstają różnice. Belgia nie jest tu wyjątkiem. Trzon europejskiej linii — kto raportuje, na jakie tematy i według jakich standardów — pozostaje niezmienny, ale precyzyjne rozwinięcie, dodatkowe wymogi i tempo wprowadzania określane są na poziomie krajowym.
W Belgii transpozycja przebiega poprzez ustawodawstwo federalne, a ten proces ma własną dynamikę. Projekty ustaw przechodzą przez rundy konsultacyjne, poprawki, a czasem opóźnienia względem europejskiego terminu. Dla przedsiębiorstwa oznacza to, że status krajowej ustawy może w danym momencie odbiegać od tego, co przewiduje tekst europejski: bardziej rygorystycznie w jednym elemencie, bardziej łagodnie w innym, albo po prostu jeszcze nie ostatecznie. To sprawia, że nie wystarczy przeczytać samą dyrektywę europejską. Liczy się pytanie, co belgijski ustawodawca z niej konkretnie uczynił i w którym momencie.
Europejska dyrektywa opisuje normę; kontrola nad nią jest sprawą krajową. W Belgii są to instytucje, które nadzorują sprawozdania finansowe i sprawozdania zarządu, i które mogą kładzić własne akcenty w tym, co sprawdzają i jak rygorystycznie to robią. Dwa przedsiębiorstwa podlegające temu samemu europejskiemu obowiązkowi mogą więc mieć do czynienia z innym reżimem nadzoru, gdy są zarejestrowane w innym kraju. Ta różnica nie tkwi w tekście dyrektywy, lecz w sposobie, w jaki kraj zorganizował nadzór.
Belgia ma własny podział form spółek i własną tradycję w określaniu kryteriów wielkości przedsiębiorstw. Tam, gdzie europejska dyrektywa mówi o kategoriach wielkości, dokładne przełożenie na belgijski Kodeks spółek i stowarzyszeń jest regulowane na poziomie krajowym. Dla grupy z belgijskimi spółkami zależnymi nie jest więc automatyczne, że sprawozdawczość grupowa opracowana na poziomie europejskim przekłada się w ten sam sposób w każdym kraju. Spółka zależna, która na podstawie belgijskich kryteriów kwalifikuje się jako duże przedsiębiorstwo, może mieć inne lokalne obowiązki niż te, które zakłada spółka matka w innym kraju.
Element, który często jest niedoceniany, to język, w jakim należy raportować, oraz sposób, w jaki sprawozdanie jest składane lub deponowane. Belgia ma kilka języków krajowych i własny system deponowania sprawozdań finansowych. Sprawozdanie, które merytorycznie spełnia europejskie standardy, może mimo to napotkać przeszkodę w postaci krajowego wymogu dotyczącego języka, formatu lub kanału składania. Nie jest to różnica merytoryczna względem europejskiej linii, ale jest to praktyczna różnica, która spowalnia proces, jeśli nie zostanie wcześniej zbadana.
Europejska dyrektywa przewiduje, że informacje o zrównoważonym rozwoju otrzymują formę weryfikacji zewnętrznej, z rozwojem w kierunku bardziej rozszerzonej weryfikacji w czasie. Które podmioty w Belgii są uprawnione do przeprowadzania tej weryfikacji, na jakich warunkach i jak to uprawnienie odnosi się do istniejącej roli komisarza-rewidenta, to ponownie kwestia krajowego rozwiązania. To determinuje nie tylko, kto może wykonywać tę pracę, ale również, jak przedsiębiorstwo musi się do tego przygotować i jakiego rodzaju dowodów oczekuje podmiot weryfikujący.
Efektem wszystkich tych krajowych warstw jest to, że przedsiębiorstwo z siedzibami w wielu krajach nie ma jednego zagadnienia sprawozdawczego, lecz tyle wariantów, ile jest krajów. Ten sam europejski obowiązek może w jednym kraju wejść w życie odrobinę wcześniej, w innym kraju stosować odrobinę inną kategorię wielkości, a w kolejnym kraju mieć innego organu nadzoru. Jest to dokładnie ten sam wzorzec, który widać również, gdy spojrzy się na to, jak Hiszpania transponowała europejską dyrektywę, na własną drogę, którą w tym zakresie idzie Szwecja, lub na sposób, w jaki Irlandia zorganizowała krajową strukturę nadzoru. Dla grupy z siedzibami w wielu państwach członkowskich samo poruszanie się między tymi różnicami stanowi już poważne wyzwanie, niezależnie od samej merytorycznej sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju.
Compliance Check nie polega na powtarzaniu europejskiej dyrektywy, ani na komentowaniu konkretnego artykułu ustawy. Instrument ten mapuje, jakie obowiązki są istotne dla organizacji, kto w ramach organizacji jest za nie odpowiedzialny, jakie dowody są potrzebne, aby spełnić ten obowiązek, i jaka kontrola musi na tym być ustanowiona. Dla przedsiębiorstwa z belgijską siedzibą oznacza to: sprawdzenie, które krajowe rozwiązanie ma zastosowanie, kto w ramach organizacji powinien to śledzić, i jak można to udowodnić wobec zarządu i organu nadzoru. Aktualny tekst ustawy i najnowszy stan transpozycji pozostają przy tym źródłem; ten instrument porządkuje, co należy z tym zrobić.
Compliance Check jest obecnie w budowie. Kto chce zostać o tym poinformowany, gdy instrument będzie dostępny, może zapisać się na listę oczekujących. Na razie nic nie jest dostarczane; wiadomość zostanie wysłana tylko wtedy, gdy to nastąpi.
Zmapowanie wszystkich tych różnic krajowych — transpozycji, nadzoru, struktury przedsiębiorstwa, języka, assurance — samo w sobie jest formą pracy: poszukiwanie, porównywanie, aktualizowanie. To rodzi pytanie wykraczające poza samo zgodność z przepisami, a mianowicie, jaka część tego rodzaju powtarzalnej pracy poszukiwawczej może zostać przejęta przez AI. Skan pracy FTE TO AI wylicza dla każdego zadania, jaka część pracy się do tego kwalifikuje, dzięki czemu staje się widoczne, gdzie czas jest poświęcany na pracę, która równie dobrze mogłaby być wspierana automatycznie.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.