Το CSRD είναι μια οδηγία, όχι κανονισμός. Αυτή η διάκριση αποτελεί τον πυρήνα κάθε ερωτήματος σχετικά με τις εθνικές κεφαλίδες. Μια οδηγία θέτει έναν στόχο και ένα ελάχιστο πλαίσιο· κάθε κράτος μέλος το μεταφράζει στη δική του εθνική νομοθεσία, με τη δική του νομοθετική διαδικασία, τη δική του ορολογία και τη δική του δυνατότητα να κάνει ορισμένα στοιχεία αυστηρότερα ή πιο συγκεκριμένα. Η Γαλλία έχει κάνει αυτή τη μετάφραση εντός του δικού της νομικού συστήματος, με κωδικοποίηση στη δική της εμπορική και εταιρική νομοθεσία. Αυτό σημαίνει ότι το γαλλικό κείμενο δεν συμπίπτει αυτόματα ένα προς ένα με το ευρωπαϊκό κείμενο-πηγή, ακόμη και όταν η πρόθεση είναι η ίδια.
Για μια διοίκηση που πρέπει να αποδείξει ότι έχει τον έλεγχο, αυτό δεν είναι θεωρητικό ζήτημα. Όποιος συμβουλεύεται μόνο την ευρωπαϊκή οδηγία και υποθέτει ότι η εθνική εφαρμογή συμπίπτει αυτόματα με αυτήν, διατρέχει τον κίνδυνο να χάσει μια υποχρέωση που στο γαλλικό κείμενο έχει διαμορφωθεί λίγο διαφορετικά, ή που ισχύει λίγο νωρίτερα ή ευρύτερα από όσο αναφέρεται στην ίδια την οδηγία.
Η Γαλλία έχει από παλαιότερα μια παράδοση υποχρεωτικής μη χρηματοοικονομικής αναφοράς, με ένα δικό της υπάρχον πλαίσιο που προϋπήρχε της εφαρμογής του CSRD. Κατά τη μεταφορά μιας ευρωπαϊκής οδηγίας σε μια χώρα με υπάρχον εθνικό πλαίσιο, προκύπτει συχνά μια σύμπτωση: η νέα ευρωπαϊκή υποχρέωση εντάσσεται σε υπάρχουσες εθνικές δομές, αντί να υπάρχει ως εντελώς νέο πλαίσιο παράλληλα με το παλιό. Αυτή η σύμπτωση μπορεί να έχει επιπτώσεις στο ποιος ακριβώς εμπίπτει στην υποχρέωση, ποια αρχή ασκεί εποπτεία και ποιες πρόσθετες απαιτήσεις τίθενται όσον αφορά τη μορφή ή τη διασφάλιση (assurance).
Το αν, και σε ποιο βαθμό, αυτό κάνει διαφορά για μια συγκεκριμένη επιχείρηση, εξαρτάται από το ακριβές κείμενο της γαλλικής μεταφοράς τη στιγμή της αναζήτησης και από τη δική της θέση εντός του πεδίου εφαρμογής. Αυτό δεν είναι σταθερό· η νομοθεσία και η ερμηνεία της από την αρμόδια γαλλική εποπτική αρχή μπορούν να αλλάξουν. Η αναφορά ενός σταθερού ορίου ή μιας σταθερής προθεσμίας σε αυτή τη σελίδα θα δημιουργούσε μια ψευδή αίσθηση βεβαιότητας που δεν θα αντέξει μόλις τροποποιηθεί το κείμενο.
Ο μηχανισμός που ισχύει στη Γαλλία δεν είναι μοναδικός για αυτή τη χώρα. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται κάθε φορά που μια οδηγία λαμβάνει εθνική μετάφραση σε ένα κράτος μέλος με δικό του υπάρχον πλαίσιο αναφοράς ή δική του δομή εποπτείας. Αυτό που συνήθως μεταβάλλεται είναι ένα από τα τρία στοιχεία: το πεδίο εφαρμογής όσον αφορά ποιος εμπίπτει στην υποχρέωση, η αρχή που ασκεί εποπτεία και επιβολή, και η μορφή στην οποία πρέπει να παραδίδεται η αναφορά, συμπεριλαμβανομένων των απαιτήσεων διασφάλισης (assurance). Ο ίδιος ευρωπαϊκός κανόνας μπορεί έτσι να ισχύσει νωρίτερα σε μια χώρα απ' ό,τι σε άλλη, ή με ελαφρώς διαφορετική οριοθέτηση της ομάδας-στόχου.
Αυτός είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο οι εθνικές κεφαλίδες υποτιμώνται τόσο συχνά. Μια διοίκηση που γνωρίζει το ευρωπαϊκό κείμενο πιστεύει ότι γνωρίζει την υποχρέωση. Αλλά η εθνική κεφαλίδα είναι εκεί όπου η υποχρέωση γίνεται συγκεκριμένη: ποια αρχή ζητά αποδείξεις, σε ποια μορφή, και από ποιον. Αυτή η διαφορά διαπιστώνεται με ανάλογο τρόπο και σε άλλα κράτη μέλη. Έτσι, μπορεί κανείς να δει πώς μετατοπίζεται η εθνική εφαρμογή όταν εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο το Βέλγιο εφάρμοσε εθνικά το CSRD, τον τρόπο με τον οποίο η Ισπανία μετέφερε την ευρωπαϊκή οδηγία στη δική της νομοθεσία, ή την ιταλική εφαρμογή της ίδιας ευρωπαϊκής υποχρέωσης. Επίσης η πολωνική μεταφορά του CSRD, η σουηδική εφαρμογή της οδηγίας και η δανική εθνική κεφαλίδα στον ίδιο ευρωπαϊκό κανόνα δείχνουν ότι η ευρωπαϊκή βάση είναι σταθερή, αλλά το εθνικό επίπεδο δεν είναι.
Αυτή η σελίδα περιγράφει τον μηχανισμό, όχι την επίκαιρη κατάσταση του γαλλικού κειμένου. Όποιος θέλει να γνωρίζει ακριβώς τι ισχύει αυτή τη στιγμή, ελέγχει απευθείας το επίσημο γαλλικό νομοθετικό κείμενο και τις δημοσιεύσεις της αρμόδιας γαλλικής εποπτικής αρχής, και όχι μια σύνοψη που γράφτηκε σε κάποια στιγμή στο παρελθόν. Η νομοθεσία υπό μεταφορά είναι ένας κινούμενος στόχος· ένα κείμενο που είναι σήμερα ορθό, μπορεί να μην είναι πλέον έτσι μετά από μια νομοθετική τροποποίηση.
Αυτό που όμως παραμένει σταθερό είναι το ερώτημα που πρέπει να θέσει στον εαυτό της μια διοίκηση, ανεξάρτητα από το ακριβές κείμενο: έχει καθοριστεί ποιος εντός του οργανισμού είναι υπεύθυνος για την παρακολούθηση της γαλλικής μεταφοράς, υπάρχει σταθερή στιγμή κατά την οποία το κείμενο αυτό επανελέγχεται, και υπάρχει απόδειξη αυτού του ελέγχου. Αυτό δεν αποτελεί ουσιαστική δήλωση σχετικά με το τι απαιτεί η Γαλλία, αλλά δήλωση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ένας οργανισμός διατηρεί αποδεδειγμένα τον έλεγχο μιας υποχρέωσης που μπορεί να μεταβληθεί.
Το να γνωρίζει κανείς ότι υπάρχει μια εθνική κεφαλίδα δεν είναι το ίδιο με το να αποδεικνύει ότι ο οργανισμός είναι προσαρμοσμένος σε αυτήν. Ο Compliance Check που βρίσκεται υπό ανάπτυξη έχει σχεδιαστεί για να καταγράφει, ανά υποχρέωση, έναν υπεύθυνο, την απόδειξη και ένα control, ώστε μια διοίκηση να μπορεί ανά πάσα στιγμή να δείξει ποιος είναι υπεύθυνος για τι και σε τι βασίζεται αυτό. Για όποιον θέλει να το χρησιμοποιήσει μόλις είναι διαθέσιμο, υπάρχει ανοιχτή λίστα αναμονής.
Η παρακολούθηση των εθνικών μεταφορών, η επισήμανση αλλαγών και η καταγραφή αποδείξεων ανά υποχρέωση αποτελούν σε μεγάλο βαθμό επαναλαμβανόμενη εργασία: τον έλεγχο πηγών, την παρακολούθηση αλλαγών και τη διάρθρωση της τεκμηρίωσης. Αυτό την κάνει κατάλληλη υποψήφια για να υπολογιστεί στο werkscan της FTE TO AI, το οποίο χαρτογραφεί ανά εργασία ποιο μέρος αυτής της εργασίας μπορεί να αναληφθεί από την AI και ποιο μέρος παραμένει ανθρώπινη εργασία.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.