Η CSRD είναι μια οδηγία, όχι κανονισμός. Αυτή η διάκριση φαίνεται νομική, αλλά έχει άμεσες συνέπειες για κάθε επιχείρηση που θέλει να γνωρίζει αν υπόκειται στην υποχρέωση αναφοράς. Μια οδηγία θέτει έναν στόχο και ένα ελάχιστο πλαίσιο· ο εθνικός νομοθέτης καθορίζει πώς αυτός ο στόχος μετατρέπεται σε δικό του δίκαιο. Η Ιταλία, όπως και κάθε άλλο κράτος μέλος, έχει διαμορφώσει αυτή τη μετατροπή με τον δικό της τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι το ευρωπαϊκό κείμενο είναι το σημείο εκκίνησης, αλλά δεν είναι το τελικό σημείο στο οποίο μπορεί να βασιστεί μια επιχείρηση.
Η μετατροπή αγγίζει πολλά στοιχεία ταυτόχρονα: ποιος ακριβώς εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής, ποια αρχή ασκεί εποπτεία, ποιες κυρώσεις ισχύουν σε περίπτωση απουσίας έκθεσης, και τι ρόλο λαμβάνει ο εθνικός φορέας ελεγκτών ή εποπτείας στον έλεγχο των πληροφοριών βιωσιμότητας. Καθένα από αυτά τα στοιχεία μπορεί στο ιταλικό κείμενο να έχει διατυπωθεί κάπως διαφορετικά από την ίδια την οδηγία, και αυτή η διαφορά είναι ακριβώς εκείνο που οι επιχειρήσεις συχνά προσπερνούν.
Τα ευρωπαϊκά κατώφλια μεγέθους επιχείρησης αποτελούν κοινή αφετηρία, αλλά ο τρόπος με τον οποίο ένα κράτος μέλος αντιμετωπίζει ομίλους, μητρικές εταιρείες και εγχώριες θυγατρικές ξένων ομίλων μπορεί να διαφέρει. Η Ιταλία έχει μια δική της επιχειρηματική δομή με πολλές μεσαίες οικογενειακές επιχειρήσεις και δομές συμμετοχών (holding), και ο τρόπος με τον οποίο ο εθνικός νόμος αντιμετωπίζει την ενοποίηση εντός αυτών των δομών καθορίζει εν μέρει ποια οντότητα καταλήγει να συντάσσει την έκθεση και ποιος την υπογράφει. Μια θυγατρική που σε ευρωπαϊκό επίπεδο φαίνεται να παραμένει εκτός εικόνας, μπορεί λόγω μιας εθνικής προσθήκης να εμπίπτει τελικά στον κύκλο, ή αντίστροφα.
Και η χρονική στιγμή της υποχρέωσης έχει εθνική διαμόρφωση. Η οδηγία προβλέπει σταδιακή εισαγωγή ανά κατηγορία επιχείρησης, αλλά οι ακριβείς ημερομηνίες, οι μεταβατικές ρυθμίσεις και οι ενδεχόμενες εξαιρέσεις για συγκεκριμένους τομείς καθορίζονται ανά χώρα. Για μια επιχείρηση που σχεδιάζει με βάση ένα ευρωπαϊκό χρονοδιάγραμμα, το ιταλικό κείμενο μπορεί να περιέχει διαφορετική ημερομηνία έναρξης ή διαφορετικό μεταβατικό καθεστώς.
Ενώ η οδηγία θέτει ένα πλαίσιο για τη διασφάλιση (assurance), ο εθνικός νόμος καθορίζει ποιος στην Ιταλία είναι αρμόδιος να διεξάγει αυτόν τον έλεγχο και υπό ποιες προϋποθέσεις. Αυτό αγγίζει όχι μόνο τον εξωτερικό ελεγκτή, αλλά και την εσωτερική οργάνωση: ποιος εντός της επιχείρησης προετοιμάζει τη διαδικασία, ποιο αποδεικτικό υλικό καταγράφεται και πώς αυτό το αποδεικτικό υλικό στέκεται σε έναν έλεγχο που διεξάγεται σύμφωνα με τους ιταλικούς κανόνες.
Οι κυρώσεις σε περίπτωση απουσίας έκθεσης, ελλιπούς περιεχομένου ή εσφαλμένων πληροφοριών δεν αποτελούν επίσης ένα ενιαίο ευρωπαϊκό μέγεθος. Η οδηγία ζητά από τα κράτη μέλη να καθορίσουν αποτελεσματικές, αναλογικές και αποτρεπτικές κυρώσεις, αλλά αφήνει τη διαμόρφωση στο εθνικό δίκαιο. Αυτό σημαίνει ότι η φύση και η βαρύτητα μιας κύρωσης στην Ιταλία μπορεί να διαφέρει από ό,τι ισχύει σε άλλη χώρα για την ίδια παράβαση.
Αυτή η υποεκτίμηση των εθνικών παραλλαγών δεν είναι περιστατικό μιας μόνο χώρας. Ο ίδιος μηχανισμός εμφανίζεται στην περίπτωση της πολωνικής μετατροπής της CSRD και των συνεπειών για την υποχρέωση αναφοράς, στην περίπτωση της σουηδικής προσέγγισης εποπτείας και κυρώσεων στο πλαίσιο της CSRD και στην περίπτωση της δανικής διαμόρφωσης κατωφλίων και μεταβατικών προθεσμιών. Επίσης σε μικρότερες δικαιοδοσίες, όπως περιγράφεται στην περίπτωση της ιρλανδικής μετατροπής της ευρωπαϊκής οδηγίας βιωσιμότητας, στην περίπτωση της αυστριακής διαμόρφωσης ενοποίησης και αναφοράς ομίλου και στην περίπτωση των τσεχικών κανόνων εποπτείας επί της αναφοράς βιωσιμότητας, διαφαίνεται κάθε φορά το ίδιο κοινό νήμα: το ευρωπαϊκό κείμενο είναι το κοινό θεμέλιο, αλλά το εθνικό κείμενο είναι εκείνο όπου η υποχρέωση γίνεται συγκεκριμένη.
Όποιος για την Ιταλία θέλει να γνωρίζει πού ακριβώς βρίσκεται το επίκαιρο κείμενο, ποια αρχή δημοσιεύει την εθνική μετατροπή και ποια κατώφλια ισχύουν αυτή τη στιγμή, καλά θα κάνει να συμβουλευτεί απευθείας αυτή την πηγή. Αυτή η σελίδα περιγράφει τον μηχανισμό μέσω του οποίου ένας ευρωπαϊκός κανόνας μπορεί να αποδοθεί διαφορετικά ανά χώρα, όχι τα τρέχοντα στοιχεία ή τις προθεσμίες αυτές καθαυτές, καθώς αυτές μπορούν να μεταβληθούν και να διαφέρουν ανά πηγή.
Η διαπίστωση αν και πώς μια επιχείρηση στην Ιταλία υπόκειται στην υποχρέωση αναφοράς είναι ένα πρώτο βήμα. Ακολουθεί το ερώτημα ποιος εντός του οργανισμού φέρει ποια υποχρέωση, ποιο αποδεικτικό υλικό συνοδεύει αυτή την υποχρέωση και ποιος έλεγχος αποδεικνύει ότι η διοίκηση έχει τον έλεγχο (in control). Αυτό είναι το πεδίο του Compliance Check που βρίσκεται υπό ανάπτυξη σε αυτόν τον ιστότοπο. Όποιος θέλει ήδη τώρα να γνωρίζει ποιο μέρος της υποκείμενης εργασίας, από τον εντοπισμό του πεδίου εφαρμογής μέχρι τη σύνταξη αποδεικτικών εγγράφων, μπορεί να επιταχυνθεί με τεχνητή νοημοσύνη, μπορεί να το ζητήσει να υπολογιστεί στη werkscan της FTE TO AI, η οποία χαρτογραφεί ανά εργασία ποιο μέρος της εργασίας μπορεί να αναληφθεί.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.