Ο κλάδος εστίασης και φιλοξενίας αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις: εστιατόρια, ξενοδοχεία, catering, καφετέριες. Πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις δεν υπόκεινται καθαυτές απευθείας στις βαρύτερες υποχρεώσεις αναφοράς. Ωστόσο, οι επιχειρήσεις εστίασης και φιλοξενίας βρίσκονται εντός της αλυσίδας επιχειρήσεων που υπόκεινται σε αυτές: μια μεγάλη ξενοδοχειακή αλυσίδα, μια εταιρεία catering που εργάζεται για εισηγμένους πελάτες, ένα franchise σύστημα με μητρική εταιρεία που υπόκειται σε υποχρέωση αναφοράς. Το ερώτημα αν ισχύουν οι κανόνες ESG δεν είναι, σε αυτόν τον κλάδο, ερώτημα που μπορεί να απαντήσει μια επιχείρηση μόνη της. Εξαρτάται από το μέγεθος, από τη δομή ιδιοκτησίας και από τη θέση που κατέχει μια επιχείρηση εντός της αλυσίδας ενός μεγαλύτερου φορέα.
Σε αυτό προστίθεται ένα δεύτερο επίπεδο: το προσωπικό. Ο κλάδος εστίασης και φιλοξενίας είναι εντάσεως εργασίας, λειτουργεί με πολλές ευέλικτες και προσωρινές συμβάσεις, και αντιμετωπίζει ζητήματα σχετικά με τις συνθήκες εργασίας, την αμοιβή και τη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων που σε άλλους κλάδους βαραίνουν λιγότερο. Όποιος θέτει το ερώτημα «σε ποιους κανόνες ESG υπόκειται ο κλάδος εστίασης και φιλοξενίας» πρέπει, επομένως, να εξετάσει τόσο το δικό του μέγεθος όσο και το ποιος βρίσκεται πάνω από την επιχείρηση στην αλυσίδα και τι αποδεικτικά στοιχεία ζητά αυτός ο φορέας.
Ο πρώτος δρόμος είναι το ίδιο το μέγεθος: αν μια επιχείρηση εστίασης και φιλοξενίας υπόκειται η ίδια στα όρια για υποχρέωση αναφοράς, οι υποχρεώσεις ισχύουν απευθείας. Για το μεγαλύτερο μέρος του κλάδου αυτό δεν συμβαίνει, αλλά τα όρια μετατοπίζονται και το ακριβές όριο εξαρτάται από το τρέχον νομικό κείμενο.
Ο δεύτερος δρόμος είναι η αλυσίδα. Μια ξενοδοχειακή αλυσίδα, μια εταιρεία παροχής υπηρεσιών ή ένας δικαιοπάροχος franchise που υπόκειται ο ίδιος σε υποχρέωση αναφοράς ζητά δεδομένα από τις επιχειρήσεις με τις οποίες συνεργάζεται: κατανάλωση ενέργειας, όρους εργασίας, προέλευση προϊόντων. Αυτό το αίτημα δεν έρχεται συχνά ως νομική υποχρέωση, αλλά ως συμβατική απαίτηση. Για έναν επιχειρηματία εστίασης και φιλοξενίας αυτό δεν αισθάνεται διαφορετικό από έναν νόμο, καθώς το αποτέλεσμα – ότι τα δεδομένα πρέπει να παρέχονται και να τεκμηριώνονται – είναι το ίδιο.
Ο τρίτος δρόμος είναι εθνικός. Ο ίδιος ευρωπαϊκός κανόνας εφαρμόζεται διαφορετικά ανά χώρα: ένα κράτος μέλος μπορεί να ορίσει διαφορετικά όρια, ορισμούς ή μεταβατικές περιόδους από μια γειτονική χώρα. Μια αλυσίδα εστίασης και φιλοξενίας με εγκαταστάσεις σε περισσότερες χώρες μπορεί, επομένως, να αντιμετωπίσει ελαφρώς διαφορετικές υποχρεώσεις ανά χώρα, παρόλο που πρόκειται για τον ίδιο υποκείμενο ευρωπαϊκό κανόνα. Όποιος κοιτάζει μόνο το ευρωπαϊκό κείμενο και χάνει την εθνική προσαρμογή, υποεκτιμά διαρθρωτικά τι ζητείται στην πράξη.
Η σχέση μεταξύ ιδίου μεγέθους και πίεσης από την αλυσίδα εμφανίζεται σε άλλους κλάδους με παρόμοιους, αλλά κάπως διαφορετικούς τρόπους. Στον αγροτικό τομέα, το ερώτημα διέρχεται συχνά μέσω του αγοραστή στην αλυσίδα τροφίμων· όποιος αναγνωρίζει αυτό το πρότυπο βρίσκει σημεία αναφοράς στην ανάλυση των υποχρεώσεων ESG στον αγροτικό τομέα. Στα ακίνητα, το βάρος πέφτει περισσότερο στα κτίρια και στην ενεργειακή τους απόδοση, όπως περιγράφεται στη συζήτηση των κανόνων ESG για τον κλάδο ακινήτων. Και στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες η λογική της αλυσίδας λειτουργεί αντίστροφα: τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες είναι συχνά οι ίδιες ο φορέας που ζητά δεδομένα από άλλους, όπως εξηγείται στην επισκόπηση των υποχρεώσεων ESG για τον χρηματοοικονομικό τομέα. Για μια επιχείρηση εστίασης και φιλοξενίας που αποτελεί μέρος μιας μεγαλύτερης αλυσίδας, είναι χρήσιμο να δει πώς αυτή η αλυσίδα εφαρμόζεται από την άλλη πλευρά, στον ίδιο τον φορέα που υπόκειται σε υποχρέωση αναφοράς.
Το να γνωρίζεις ότι ισχύει μια υποχρέωση είναι ένα βήμα. Το επόμενο βήμα είναι να αποδείξεις ότι αυτή η υποχρέωση τηρείται: ποιος εντός της επιχείρησης είναι υπεύθυνος, ποιο αποδεικτικό στοιχείο υπάρχει και ποιος έλεγχος (control) εφαρμόζεται σε αυτό. Για μια επιχείρηση εστίασης και φιλοξενίας με περισσότερες εγκαταστάσεις, μια δομή franchise ή μια αλυσίδα υπεργολάβων, αυτό δεν είναι ζήτημα ενός εγγράφου, αλλά μιας δομής που δείχνει, ανά υποχρέωση, ποιος είναι ο ιδιοκτήτης και από πού προέρχεται το αποδεικτικό στοιχείο. Πώς μια διοίκηση το χτίζει και το αποδεικνύει αυτό περιγράφεται στη σελίδα σχετικά με πώς μια διοίκηση αποδεικνύει ότι έχει τον έλεγχο.
Ο Έλεγχος Συμμόρφωσης απεικονίζει ποιες υποχρεώσεις είναι σχετικές για μια επιχείρηση εστίασης και φιλοξενίας, ποιος είναι ο ιδιοκτήτης τους, ποιο αποδεικτικό στοιχείο απαιτείται και ποιος έλεγχος (control) πρέπει να εφαρμόζεται σε αυτό. Αυτό δεν είναι ένα δεύτερο σύνολο κανόνων παράλληλα με τον νόμο, αλλά το επίπεδο που επιτρέπει σε μια διοίκηση να δείξει ότι γνωρίζει τι πρέπει να τηρεί και ότι μπορεί να το τεκμηριώσει. Το εργαλείο που χτίζει αυτήν την επισκόπηση ανά επιχείρηση βρίσκεται υπό ανάπτυξη· όποιος θέλει να το χρησιμοποιήσει μόλις γίνει διαθέσιμο μπορεί να εγγραφεί στη λίστα αναμονής.
Η χαρτογράφηση των υποχρεώσεων, η συλλογή αποδεικτικών στοιχείων και η παρακολούθηση των controls είναι εργασία που εν μέρει αποτελείται από επανάληψη: ανάκτηση δεδομένων, τακτοποίηση εγγράφων, σύνδεση με τον σωστό ιδιοκτήτη. Για μια επιχείρηση εστίασης και φιλοξενίας που εργάζεται με περισσότερες εγκαταστάσεις, προμηθευτές ή εταίρους στην αλυσίδα, αυτή η εργασία αυξάνεται ταχύτατα. Η σάρωση εργασίας (werkscan) της FTE TO AI υπολογίζει, ανά εργασία, ποιο μέρος αυτής μπορεί να αναλάβει η τεχνητή νοημοσύνη, ώστε να γίνεται σαφές πού παραμένουν απαραίτητοι οι άνθρωποι για την αξιολόγηση και πού η συλλογή και τακτοποίηση αποδεικτικών στοιχείων μπορεί να υποστηρίζεται αυτοματοποιημένα.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Answers come from this site’s knowledge base. Not tailored advice, and not a scan of your company.