De installatiebranche bestaat grotendeels uit bedrijven die zelf niet vanzelfsprekend onder de grote Europese duurzaamheidsregels vallen, maar die wel volop met de gevolgen te maken krijgen. Een installatiebedrijf werkt voor bouwbedrijven, woningcorporaties, vastgoedeigenaren en industriële opdrachtgevers. Een groot deel van die opdrachtgevers valt zelf wel onder rapportageplicht, en die plicht werkt door de keten heen. Wie warmtepompen, laadinfrastructuur of klimaatinstallaties levert aan een partij die moet rapporteren over de eigen keten, krijgt vragen over materialen, energieverbruik, afvalstromen en arbeidsomstandigheden. Niet omdat de wet dat rechtstreeks van het installatiebedrijf eist, maar omdat de opdrachtgever het antwoord nodig heeft voor de eigen rapportage.
Daarnaast is er de eigen positie: een installatiebedrijf verbruikt energie, gebruikt bedrijfswagens, werkt met onderaannemers en heeft te maken met de energietransitie als kernactiviteit. Dat maakt de sector interessant voor toezichthouders en opdrachtgevers, ook los van formele drempels.
Of een installatiebedrijf rechtstreeks onder de Europese duurzaamheidsrapportage valt, hangt af van de omvang: aantal medewerkers, omzet en balanstotaal. Het grootste deel van de sector bestaat uit kleinere en middelgrote bedrijven die onder de drempels blijven. Maar drempels verschuiven, en de manier waarop ze worden gemeten verschilt per jurisdictie. Een bedrijf dat nu net onder de grens valt, kan door groei, een overname of een wijziging in de regelgeving alsnog rechtstreeks verplicht worden. De actuele drempels en de precieze rekenmethode staan in de geconsolideerde teksten van de richtlijn en de nationale omzettingswet; die wijzigen, en horen dus niet als vast gegeven in dit stuk.
De achterliggende Europese regel is één ding, de manier waarop een land die omzet in nationale wetgeving is een ander. Drempelwaarden, meetmomenten, overgangstermijnen en de precieze reikwijdte van ketenverantwoordelijkheid worden per land anders geformuleerd. Een installatiebedrijf dat internationaal werkt, of onderdeel is van een groep met vestigingen in meerdere landen, kan in het ene land wel en in het andere land niet onder een verplichting vallen. Wie alleen de Europese richtlijn raadpleegt en de nationale omzetting overslaat, mist vaak precies het detail dat bepaalt of een verplichting geldt.
Ook zonder eigen rapportageplicht kan een installatiebedrijf een vragenlijst, een gedragscode of een contractuele bepaling op het bureau krijgen van een opdrachtgever die zelf moet rapporteren. Dat gaat dan over herkomst van materialen, CO2-uitstoot van de eigen activiteiten, naleving van arbeidsvoorwaarden bij onderaannemers, of de aanwezigheid van een duurzaamheidsbeleid. Deze verplichtingen zijn niet altijd wettelijk afdwingbaar richting het installatiebedrijf zelf, maar worden in de praktijk wel afdwingbaar via de opdracht: geen antwoord betekent soms geen contract.
De Compliance Check brengt in kaart welke verplichtingen voor een specifiek bedrijf gelden, gebaseerd op omvang, sector, vestigingsland en de positie in de keten. Per verplichting komt er een eigenaar binnen de organisatie, het bewijs dat aantoont dat aan de verplichting wordt voldaan, en een control die herhaling en controle mogelijk maakt. Dat is geen interpretatie van de regels, maar een structuur waarmee een bestuur kan laten zien dat het weet waar het staat en dat het dat kan onderbouwen.
De installatiebranche deelt deze ketenpositie met andere sectoren die voor grotere opdrachtgevers werken. Vergelijkbare vragen spelen bijvoorbeeld in de maakindustrie, waar toeleveringsketens en materiaalstromen centraal staan, in de groothandel, waar de vraag vooral gaat over doorgeleide informatieplicht, en in de transportsector, waar brandstofverbruik en onderaanneming de aandachtspunten vormen. Wie in een van deze sectoren werkt of daarmee samenwerkt, herkent het patroon: de eigen verplichting is vaak kleiner dan de vraag die via de keten binnenkomt.
De Compliance Check wordt nu opgebouwd. Wie hier gebruik van wil maken zodra de tool beschikbaar is, kan zich aanmelden voor de wachtlijst. Er is nu nog geen werkend product; er is een duidelijk beeld van wat het moet opleveren, en dat is precies waarom we niet eerder aanbieden dan wat er staat.
Zodra duidelijk is welke verplichtingen gelden, eigenaar hebben en bewijs vragen, ontstaat een volgende vraag: wie doet het werk dat daaruit volgt. Het verzamelen van bewijs, het invullen van vragenlijsten van opdrachtgevers, het bijhouden van dossiers per project — dat is werk dat zich laat opdelen in taken, en niet elke taak vraagt om dezelfde mate van mensenwerk. De werkscan van FTE TO AI rekent per taak uit welk deel daarvan door AI over te nemen is, zodat duidelijk wordt waar tijd van medewerkers echt nodig is en waar herhaalbaar werk kan worden ondersteund.
Vraag maar welke verplichting op u van toepassing is, en waaraan u dat kunt aantonen.
Antwoorden komen uit de kennisbank van deze site. Geen advies op maat, en geen scan van uw bedrijf.